Bakit Mahirap Pa Rin ang mga Pilipino?

Sa kabila ng likas na yaman, kasipagan, at pagiging matatag ng mga Pilipino, nananatili pa rin ang kahirapan sa buhay ng marami. Araw-araw, milyon ang kumakayod ngunit kapos pa rin sa kita. Bakit nga ba?

Una, mababang sahod at mahal na bilihin. Hindi sumasabay ang sahod sa patuloy na pagtaas ng presyo ng pagkain, kuryente, pamasahe, at upa. Kahit may trabaho, kulang pa rin ang kita para sa disenteng pamumuhay.

Ikalawa, kakulangan sa kalidad na trabaho. Maraming Pilipino ang nasa kontraktwal, informal, o mababang pasahod na trabaho. Kaunti ang oportunidad para sa stable at mataas na sahod na hanapbuhay, lalo na sa probinsya.

Ikatlo, korapsyon at mahinang pamamahala. Pondo na dapat sana’y para sa edukasyon, kalusugan, at serbisyong panlipunan ay nauuwi sa maling bulsa. Kapag may korapsyon, bumabagal ang kaunlaran at lalong nahihirapan ang mamamayan.

Ikaapat, kahinaan ng edukasyon at access sa serbisyo. Marami ang hindi nakakatapos ng pag-aaral dahil sa kahirapan. Kapag kulang ang edukasyon, limitado rin ang oportunidad sa trabaho at kita.

Ikalima, madalas na kalamidad at kawalan ng sapat na suporta. Bagyo, baha, at lindol ay paulit-ulit na sumisira sa kabuhayan, lalo na ng mga mahihirap. Kung kulang ang tulong at maayos na plano, hirap bumangon ang mga apektado.

Hindi tamad ang mga Pilipino—kulang ang sistemang tunay na mag-aangat sa kanila. Hangga’t hindi tinutugunan ang ugat ng problema—makatarungang sahod, tapat na pamahalaan, kalidad na edukasyon, at maayos na serbisyong panlipunan—mananatiling mahirap ang marami. Ang tanong: kailan uunahin ang kapakanan ng tao kaysa sa interes ng iilan?