Shout out dito sa babaeng sobrang lasing na sumakay mula Main papuntang Santa Ana. Bigla na lang siyang… See more ‎

Sa isang madilim na gabi sa Maynila, isang babae, na tila hindi na makayanan ang inuman, ay magisa sa harap ng Main Terminal. Halatang-halata ang kalasingan sa kanyang mga mata at hakbang. Puno ng kalituhan at tawa, naglakad siya nang mabigat patungo sa bus na papunta sa Santa Ana.

"Santa Ana na! Santa Ana!" sigaw niya sa sarili habang pumipili ng upuan. Ang mga pasahero sa paligid ay nagtaas ng kilay, nagkatinginan, at nagpatuloy sa kanilang ginagawa. Hindi na bago ang ganitong eksena sa crowded na bus.

"Aling, ‘di ba't Main yun? Bakit dito sa Santa Ana?" tanong ng kunduktor, na may konting pang-unawa sa halong kalasingan at kabaitan ng babae.

"Oo nga, eh. Di ko alam. Basta gusto ko lang… 'to," sagot niya, saglit na tinitigan ang harap ng bus, parang may hinahanap na hindi matukoy.

Bumangon siya mula sa kanyang upuan, naglakad palayo at nahulog sa kanto. "Lasing lang po! Lasing lang po!" sigaw niya, na animo'y kumakanta, habang ang kanyang mga mata ay nagsimulang maglakbay sa labas ng bintana.

Habang bumabaybay ang bus papuntang Santa Ana, isang pagbabalik-tanaw ang bumangon sa isip ng babae. Naisip niya ang mga alaalang malayo sa inuman, ang mga kaligayahan at pagsubok na dumaan sa buhay niya.

Ang bus, na parang hindi na talaga papuntang Santa Ana, ay tila isang gabing pagsubok, isang kwento ng isang babaeng naglalakbay — hindi lang sa isang ruta, kundi sa mga daan ng kanyang buhay.

Ang buong bus ay parang nagbigay respeto sa kanya, at ang mga pasahero ay nagpasya na huwag na lang gawing biro ang kanyang kalasingan. At sa dulo ng gabi, nang magtapos na ang biyahe, tinitigan ng babae ang mga huling ilaw ng Santa Ana, parang may bagong pananaw sa buhay.

Shout out nga pala sa babaeng sobrang lasing na sumakay mula Main papuntang Santa Ana, dahil sa kabila ng lahat, may kwento pa rin siyang dinala sa bawat hakbang.